Η κριτική κάθε ανθρώπου συνδέεται με την παιδεία και το ήθος του. Το ύφος του λόγου του δείχνει τηνπροσωπικότητά του. Στις λέξεις του απεικονίζεται η ψυχή του κι αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του. “Ανδρός χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται” λέει ο Μένανδρος.

Κάθε κριτική έχει διττή σημασία. Χαρακτηρίζει όχι μόνον εκείνον για τον οποίον γίνεται αλλά κι εκείνον από τον οποίο εκπορεύεται. Οι λέξεις είναι οι σκέψεις μας. Ο λόγος μας είναι το ίδιο το «είναι» μας. “Εκ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί” γράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος.

Τον Γιώργο Παρχαρίδη τον γνώρισα ως πρόεδρο της ΠΟΕ και της ΔΙΣΥΠΕ. Δεν ήπια μαζί του καφέ ούτε και είχα ιδιαίτερη προσωπική σχέση. Και πριν από μερικούς μήνες που υποβλήθηκα σε bypass, δεν του ζήτησα βοήθεια. Επομένως μπορώ δίχως υποκειμενισμό ή ίδιο όφελος, να εκφράσω τη γνώμη μου γι’ αυτόν. Να κρίνω το έργο του στον ποντιακό χώρο, χωρίς ίχνος σκοπιμότητας, ωφελιμότητας ή αντιπαλότητας, στη βάση της σωκρατικής αντίληψης πως, όπως «είναι αδύνατο να μην υπάρχει ένα έργο δίχως λάθος, είναι επίσης αδύνατο το να μην πέσει σε άδικο κριτή ένα έργο αψεγάδιαστο». Διότι ούτε και οι παντός καιρού κήνσορες έχουν το αλάνθαστο. Οι μόνοι που δεν κάνουν λάθη είναι οι νεκροί.

Ο Γιώργος Παρχαρίδης γεννήθηκε στo Πρωτοχώρι Κοζάνης το 1942. Το 1960 εισήχθη στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης, από την οποία αποφοίτησε μετά από έξι χρόνια. Όντας φοιτητής, διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών τα χρόνια 1963 - 1967. Ακολούθησε ο στρατός και το αγροτικό ιατρείο στο χωριό Μεταξά Σερβίων Κοζάνης.

Το 1971 ξεκίνησε την ειδικότητα της παθολογίας και της καρδιολογίας στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και δύο χρόνια αργότερα, το 1973, διορίστηκε πανεπιστημιακός βοηθός.

Την επόμενη χρονιά πήρε την ειδικότητα της παθολογίας και το 1975 την ειδικότητα της καρδιολογίας. Παράλληλα, από το 1972 συμμετείχε στο Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης με εξαίρεση τη δίχρονη μετεκπαίδευσή του στο Λονδίνο τα έτη 1978-1979. Από το 1981 ως το 1984, διετέλεσε πρόεδρος αυτής και αργότερα επίτιμος πρόεδρός της.

Το 1981 αναγορεύτηκε λέκτορας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ και το 1985 προήχθη στη βαθμίδα του Επίκουρου Καθηγητή. Την ίδια χρονιά ορίστηκε πρόεδρος του Α΄ Παγκοσμίου Συνεδρίου του ποντιακού ελληνισμού.

Το 1992 εκλέχτηκε Αναπληρωτής Καθηγητής Καρδιολογίας και το 2001 Τακτικός Καθηγητής Καρδιολογίας.

Το έτος 2003 εξελέγη πρόεδρος του πρώτου οργανωτικού συνεδρίου των πρωτοβάθμιων σωματείων και πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας. Την επόμενη χρονιά, το 2004, εξελέγη πρόεδρος της ΠΟΕ, θέση την οποία διατήρησε  για τρεις τριετίες.

Κατά  το διάστημα αυτό δεν σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με την επιστήμη του. Από το 2006 μέχρι το 2009 ήταν διευθυντής της Α' Καρδιολογικής Κλινικής του ΑΧΕΠΑ κι Ομότιμος Καθηγητής Καρδιολογίας του ΑΠΘ μετά το 2009.

Διατέλεσε πρόεδρος της Καρδιολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος από το 1992 - 1998 και πρόεδρος της Καρδιολογικής Εταιρείας Ελλάδος κατά το διάστημα 2011 - 2013. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε και πρόεδρος της ΔΙΣΥΠΕ, ενώ στις εκλογές της ΠΟΕ το Δεκέμβρη του 2016 ψηφίστηκε ομόφωνα επίτιμος πρόεδρός της. Αποχώρησε από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο το 2017, με τη λήξη της θητείας του στο ΔΙΣΥΠΕ.

Ένας επιστήμονας με την παραπάνω διαδρομή δεν θα είχε κανένα λόγο να ασχοληθεί με τα ποντιακά, αν δεν έτρεφε μεγάλη αγάπη για την καταγωγή του και τον Πόντο. Αγάπη που εκδηλώθηκε ενεργά από την απαρχή των  φοιτητικών του χρόνων, δηλώνοντας «παρών» στο εκάστοτε προσκλητήριο των καιρών κι επιβεβαιώνοντας στην πράξη ότι στα χαρακώματα των μεγάλων ιδεών μόνον οι εθελοντές μάχονται.

Τη δεκαετία του 1960, όταν η ποντιακή διάλεκτος ήταν υπό διωγμό και πολλοί δεν τολμούσαν να τη μιλούν, ο Γιώργος Παρχαρίδης ως πρόεδρος των Ποντίων Φοιτητών της Θεσσαλονίκης μαζί με άλλους Πόντιους φοιτητές πάλεψαν κι αύξησαν τα μέλη του Συλλόγου από 40 σε 1.000. Αργότερα, η χούντα του 1967 διέλυσε δυστυχώς τον Σύλλογο, ο οποίος κι επανιδρύθηκε μετά από την πτώση της.

“Η αρετή είναι αιρετή” γράφει ο Πλάτων στον “Κρατύλο”. Είναι η συνειδητή μας επιλογή. Οι ιδιότητες με τις οποίες ο Γιώργος Παρχαρίδης υπηρέτησε τον οργανωμένο ποντιακό ελληνισμό ήταν αιρετές και οι διαδικασίες σ’ αυτές δημοκρατικές. Δεν ήταν θέσεις αμειβόμενες ούτε και σχετίζονταν με οικονομικά οφέλη.

Όσοι πότισαν ιδέες και έθρεψαν ιδανικά ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί κοινή συνισταμένη στα διαφορετικά «θέλω» των ανθρώπων. Πως οι αγώνες κερδίζονται με συμμετοχή σ’ αυτούς και οι θητείες μετριούνται με θυσίες. Για εκείνους που το αγνοούν ισχύει η παροιμία: «Εξ’ ας σον χορόν πολλά τραγωδίας λέγ’νε».

Ο Γιώργος Παρχαρίδης, ψυχή βαθιά ποντιακή, ένας εμψυχωμένος μαχητής και μάρτυρας υπομονής, μαζί με άξιους συνεργάτες ανέδειξαν την ΠΟΕ σε ναυαρχίδα του ποντιακού κινήματος, έχοντας στην καρδιά και το νου τα λόγια του Σεφέρη: «ζωή σου είναι ό,τι έδωσες». Και, κυρίως, όταν αυτά που έδωσες αφορούν τη φυλή σου, την ψυχή σου, την ιστορία σου.

Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής. Ούτε φυσικά και ο Γιώργος Παρχαρίδης. Το να βρω κάποιες παραλείψεις στην πολυετή δράση του είναι κατανοητό. Το να μη βρω όμως να πω, έστω κι έναν καλό λόγο, για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε 55 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή του στα ιερά και τα όσια του Πόντου, το θεωρώ μικρόψυχο κι άδικο.

Η σιωπή είναι καλή, γιατί κανένας δεν χάνει από αυτήν. Στα ουσιώδη ωστόσο θέματα ισχύει το «εν αρχή ην ο λόγος». Το «νίπτω τας χείρας μου» του Πιλάτου, έστειλε τον Χριστό στον σταυρό.

Άξιοι Πόντιοι υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί. Μορφές που κράτησαν ψηλά του πολιτισμού τη δάδα. Μαχητές που τίμησαν και τιμούν την καταγωγή τους. Επιστήμονες που ανέδειξαν κι  αναδεικνύουν την Ιστορία, την Επιστήμη, την Παράδοση. Κωπηλάτες που έγιναν πνοή κι αύρα για να σαλπάρει η δική μας Αργώ. Αυτούς τους τιμούμε. Ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής. Ο πολιτισμός του ήθους και του έθους, που εκμηδενίζει τον εγωισμό και τιμά τον άνθρωπο. Άλλωστε, οι λέξεις “άθλος” και “λάθος” έχουν τα ίδια γράμματα σε αναγραμματισμό. Και ο ήλιος ακόμη έχει τη σκιά του…

*Ο ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, είναι εκπαιδευτικός, πτυχιούχος της παιδαγωγικής Ακαδημίας της Στοκχόλμης, με καταγωγή από το Χωρύγι Κιλκίς, συγγραφέας βιβλίων, υπηρέτησε τον οργανωμένο ποντιακό χώρο, μέσα από το ΣΠΟΣ Κεντρικής Μακεδονίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ) και υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων (ΔΙΣΥΠΕ)