Εκδήλωση μνήμης, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017, προκειμένου να δοθεί μετά από χρόνια η δέουσα τιμή στον ιερομόναχο Ιερεμία Τσαρίδη Σουμελιώτη, που διέσωσε τα ιερά κειμήλια της Μονής της Παναγίας Σουμελά του Πόντου.
Την εκδήλωση διοργανώνει ο εκπολιτιστικός μορφωτικός σύλλογος Λευκούδας «Άγιος Γεώργιος», σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Περιβάλλοντος, του δήμου Βόλβης, την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017, στις 10 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Λευκούδας, όπου θα τελεστεί ιερατικό συλλείτουργο με Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μονής Σερρών και Νιγρήτης.
Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν ποντιακά χορευτικά συγκροτήματα και χορωδία.
Στην εκδήλωση θα παραστεί ο ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης και θα γίνει αναφορά στις ιστορικές μονές του Πόντου την περίοδο 1914 – 1923 από την Θεοδώρα Ιωαννίδου Καρακούσογλου.
Ποιος ήταν ο Ιερομόναχος Ιερεμίας Τσαρίδης
Απόσπασμα από το βιβλίο της Θεοδώρας Ιωαννίδου - Καρακούσογλου «Εκείνοι που δε γέλασαν ποτέ….».
Ο ιερομόναχος Ιερεμίας κατά κόσμον Γεώργιος Τσαρίδης γεννήθηκε στο χωριό Κουσπιδί της Ματσούκας του Πόντου κοντά στον ποταμό Πυξίτη. Η ιστορία του χωριού καθώς και των γειτονικών Αγουρζενόν, Σκαλίτα, Σκόπια και Κούτουλα ήταν συνδεδεμένη με το παρακείμενο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά!
Η χήρα μάνα του, πάμπτωχη με πέντε ορφανά εμπιστεύτηκε σε συνοδεία μοναχών τον μικρότερο το δεκάχρονο Γιώργο. Τον ανάθρεψαν και τον μόρφωσαν. Το παιδί δεν έφυγε ποτέ από εκεί ισόβιος εργάτης της ακτημοσύνης και της υπακοής. Έπειτα από 40 χρόνια που έμεινε στο μοναστήρι ήταν η προσωποποίηση της ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών πριν την καταστροφή. Στη διάρκεια ληστρικών επιδρομών στο μοναστήρι ο Ιερεμίας είχε απειληθεί ακόμη και με θάνατο! Τρεις φορές τον κρέμασαν για εκφοβισμό πάνω από τα βράχια για να παραδώσει τάματα και χρήματα. Κατά τη διάρκεια της γενοκτονία των Αρμενίων καθώς και των Ασσυρίων και κατόπιν των Ποντίων, μαζί με τους υπόλοιπους μοναχούς έκρυψε και προστάτεψε θύματα. Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν έμεινε ούτε κουβέρτα στο μοναστήρι. Άδειασαν τα πάντα για να καλυφθούν οι ανάγκες στα τουρκικά νοσοκομεία!
Το 1916 συνοδεία της μονής με τον ηγούμενο κατέφυγαν στη ρωσοκρατούμενη γειτονική Λιβερά. Ο Ιερεμίας με ελάχιστους μοναχούς αρνήθηκαν να το εγκαταλείψουν. Το μοναστήρι λεηλατήθηκε. Τα κρύσταλλα των πολυελαίων έγιναν στολίδια σε λαιμούς αγελάδων και ο επιτάφιος έγινε σαμάρι σε ζώα, αποδεικτικό του επιπέδου των ληστοσυμμοριών, πνευματικού και πολιτισμικού.
Ο Ιερεμίας μετά από μεγάλη ταλαιπωρία έφτασε το 1923 μέσω Τραπεζούντας ρακένδυτος στην Ελλάδα. Είχε όμως προνοήσει μαζί με δύο συνασκητές του ώστε η εικόνα της Παναγίας μαζί με άλλα κειμήλια να κρυφτούν στο μετόχι της Αγίας Βαρβάρας, σχετικά κοντά στο μοναστήρι. Αν μάλιστα δεν υπέφερε από αιματουρία, αν δεν ήταν στα τελευταία του θα πήγαινε μαζί με τον Αμβρόσιο που το 1931 τα παρέλαβε επίσημα και τα μετέφερε στην Ελλάδα! Ήταν ο μόνος εν ζωή που γνώριζε την κρύπτη του και βρέθηκαν σύμφωνα με τις οδηγίες του.
Αν καθυστερούσε η όλη διαδικασία άλλον έναν χρόνο θα ορφάνευε ο ποντιακός ελληνισμός από την Παναγία του, γιατί λίγους μήνες αργότερα ο Ιερεμίας πέθανε. Και όπως είπε ο αείμνηστος Λεωνίδας Ιασωνίδης «Εν Ελλάδι υπήρχαν οι Πόντιοι αλλά δεν υπήρχε ο Πόντος. Με την εικόνα της Παναγίας Σουμελά ήρθε και ο Πόντος».
Όταν έγινε ο μεγάλος σεισμός των 7 Ρίχτερ στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το 1932 με 161 νεκρούς ήταν παπάς στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Λευκούδα στην κοινότητα Αρέθουσας του Δήμου Βόλβης. Σε ένα ισχυρό μετασεισμό κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και ενώ διάβαζε το ευαγγέλιο, το εκκλησίασμα πετάχτηκε έξω έντρομο. Τραντάχτηκαν οι τοίχοι και ήταν έτοιμοι να σωριαστούν σε κομμάτια, όπως τα ερείπια που γέμισαν ολόκληρη την Ιερισσό. Ο ίδιος συνέχισε ατάραχος μέχρι να τελειώσει η θεία λειτουργία. Άφησε την τελευταία του πνοή σ’ ένα αντίσκηνο για σεισμόπληκτους γύρω στα 55 χρόνια…».
