ΤΟΥ ΦΟΡΗ ΠΕΤΑΛΙΔΗ
Με έντονη συναισθηματική έγινε η συναυλία στη μνήμη του αείμνηστου αδικοχαμένου Πόντιου τραγουδιστή Θόδωρου Παυλίδη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του δήμου Παύλου Μελά «Πατρίδας Αρωθυμία», στο ανοιχτό θέατρο Κρύας Βρύσης, στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή εκατοντάδων θεατών και φίλων του, από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και από όλη τη Βόρεια Ελλάδα.
Τους συμμετέχοντες στη συναυλία προς τιμήν του Θόδωρου Παυλίδη που έγινε το βράδυ της Δευτέρας 18 Σεπτεμβρίου 2017, καλωσόρισε η Ελένη Χαριτωνίδου, υπάλληλος του τμήματος του δήμου Παύλου Μελά, η οποία αναφέρθηκε στην πορεία του τραγουδιστή Θόδωρου Παυλίδη, από τα νεανικά του χρόνια, μέχρι το απόγειο της δόξας του στην δισκογραφία και την συνεργασία του με καλλιτέχνες του ποντιακού πενταγράμου.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο καθηγητής του Αριστοτέλειου ΤΕΙ Θεσσαλονίκης Σάββας Μαυρίδης, ο οποίος αναφέρθηκε στην δισκογραφική πορεία του Θόδωρου Παυλίδη και παρουσίασε το πρόγραμμα της συναυλίας, όπως και τους καλλιτέχνες και τα τραγούδια που έπαιξαν για το τιμητικό αφιέρωμα.
Ο Σάββας Μαυρίδης τόνισε ότι ο Θόδωρος Παυλίδης απέδιδε τα παραδοσιακά τραγούδια όπως τα έλεγαν οι Πόντιοι πριν 50 ή εκατό χρόνια. Ανέφερε το παράδειγμα του τραγουδιού Έναν άστρον εξέβε. Ο Θόδωρος Παυλίδης το ηχογράφησε με τον λυράρη τον Παναγιώτη Ασλανίδη και το είπε όπως ο Γώγος Πετρίδης με τη βαρειά του ανδροπρεπή φωνή. Την άλλη φορά το ηχογράφησε με το Τσανάκαλη και το είπε όπως ο Σταύρης Πετρίδης με την ψιλή του φωνή.
Σε ερώτηση από ηχογραφημένη συνέντευξη που πήρε ο Σάββας Μαυρίδης από τον Θόδωρο Παυλίδη το 1999, πως τα καταφέρνει και αλλάζει την φωνή του ανάλογα με την κάθε περιοχή, ο Θόδωρος Παυλίδης απαντά: Δεν είναι θέμα φωνητικών χορδών, αλλά είναι θέμα αντίληψης!
Κορυφαία στιγμή της εκδήλωσης ήταν όταν ο Παναγιώτης Ασλανίδης, κάλεσε στο βήμα τον γιό του Θόδωρου Παυλίδη, Στάθη και είπαν αγαπημένα τραγούδια του Θόδωρου, κάτι που όπως είπε ο Παναγιώτης Ασλανίδης, δεν μπορούσε να φαντασθεί πριν από πολλά χρόνια, ότι θα έπαιζε με τον πατέρα και τώρα με τον γιο.
Στη συναυλία προς τιμήν του Θόδωρου Παυλίδη, λύρα έπαιξαν, οι Μπάμπης Κεμανετζίδης, Φάνης Κουρουκλίδης, Δημήτρης Ξενιτόπουλος, Παναγιώτης Ασλανίδης και τραγούδησε, ενώ απέδωσαν τραγούδια του οι καλλιτέχνες, Στάθης Νικολαΐδης, Ανέστης Μωυσής, Μπάμπης Ιορδανίδης, Γιώργος Ιωαννίδης, Στάθης Παυλίδης. Πλήκτρα Δημήτρης Καραντωνίου, Λεωνίδας Γεωργιάδης. Τύμπανα Γιώργος Παντελίδης. Κρουστά Θανάσης Σοάνης. Νταούλι Δημήτρης Μητρούλης.
Στο τέλος της εκδήλωσης ο δήμαρχος Παύλου Μελά Δημήτρης Δεμουρτζίδης, απένειμε τιμητική πλακέτα στην οικογένεια του Θόδωρου Παυλίδη.
Ποιος ήταν ο Θόδωρος Παυλίδης
Ο Θόδωρος Παυλίδης, ήταν ο πρωτότοκος από τα τρία αγόρια του Λεωνίδα και της Χρυσούλας Παυλίδη. Γεννήθηκε στο Γιαννακοχώρι Νάουσας στις 10 Νοεμβρίου 1957. Τον επόμενο χρόνο η οικογένεια μετακόμισε στη Νάουσα, και το 1959 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Αρσένι Σκύδρας που ήταν ο τόπος καταγωγής της μητέρας του.
Από μικρός είχε κλίση προς τη μουσική και μάλιστα την ποντιακή, ενώ παράλληλα με το σχολείο παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής μουσικής στην εκκλησιαστική σχολή της Έδεσσας. Ζήτησε από τον πατέρα του και του αγόρασε μια λύρα. Μόνος του προσπάθησε με πείσμα και υπομονή και τελικά κατάφερε να μάθει. Κάποια Χριστούγεννα, θυμάται ο αδελφός του Λάμπης «ο πατέρας μας έφερε δώρο ένα κασετόφωνο της εποχής κι ο Θόδωρος συνεχώς τραγουδούσε παραδοσιακά τραγούδια, ηχογραφώντας τη φωνή του, ώσπου να τα ερμηνεύσει άψογα».
Τα πρώτα βήματα σαν τραγουδιστής τα έκανε δίπλα στον συγχωριανό του Χρήστο Καρυπίδη, τραγουδώντας σε τοπικές εκδηλώσεις. Αργότερα γνώρισε τον Νίκο Ιωαννίδη γνωστό ήδη τραγουδιστή και λυράρη και η γνωριμία αυτή ήταν καθοριστική για την μελλοντική πορεία του. Τελειώνοντας το δημοτικό πήγε ένα χρόνο στο γυμνάσιο Σκύδρας. Μετά συνέχισε τις σπουδές του σαν οικότροφος στη σχολή του ΟΑΕΔ Θεσσαλονίκης στο τμήμα ηλεκτροσυγκολλητών. Παράλληλα δούλευε στον ΟΣΕ την ημέρα, ενώ τα βράδια τραγουδούσε επαγγελματικά αλλά κρυφά από την οικογένειά του. Ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο σε ηλικία μόλις 16 χρονών, με τον λυράρη Αρχιμήδη Γεωργιάδη και τίτλο «Ο Πόντος περιμένει». Συνέχισε να τραγουδάει σε ποντιακά κέντρα της επαρχίας και για ένα διάστημα στην Αθήνα, ώσπου το 1976 ο Νίκος Ιωαννίδης αναζήτησε το νεαρό αγόρι από το Αρσένι, στο χωριό του και όπως έλεγε αργότερα «ο Θόδωρος με την οικογένειά του μάζευαν ροδάκινα».
Τον επέλεξε σαν συνεργάτη του στην «Κομπαρσίτα» της Θεσσαλονίκης και έτσι ξεκίνησε η καθιέρωσή του. Συνεργάστηκε με πολλούς και αξιόλογους καλλιτέχνες του Ποντιακού χώρου όπως οι Χρύσανθος, Παυλάκης ο Δραμινός, Παναγιώτης Ασλανίδης, Ανέστης Μωϋσής, Γιάννης Τσανάκαλης, Κώστας Σιώπης, Στάθης Νικολαΐδης, Σοφία Παπαδοπούλου και πολλοί άλλοι σημαντικοί του Ποντιακού τραγουδιού.
Από τον 1992 μέχρι το 1995 συνεργάστηκε με τον μουσικό Μπάμπη Κεμανετζίδη, από το 1993 μέχρι το 2002 με το λυράρη Στέλιο Χαλκίδη, ενώ από τις 3 Οκτωβρίου 2003 θα εμφανιζόταν στο ΜΙΘΡΙΟ με το Φάνη Κουρουκλίδη (ο οποίος ήταν και ο πρώτος από τους συνεργάτες του που ειδοποιήθηκε αμέσως μετά το τραγικό δυστύχημα).
Καθοριστική, όμως, στην καριέρα του υπήρξε το 1990 η γνωριμία και κατόπιν μακρόχρονη συνεργασία με τον στιχουργό Νάκο Ευσταθιάδη. Ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του Θόδωρου Παυλίδη, ήταν το «Νυχτοπούλ», γιατί αγαπούσε το ελεύθερο πέταγμα των πουλιών και ιδιαίτερα της νύχτας, που υποχρέωση τους είναι να την παρηγορούν με το κελάηδημά τους.
Τραγούδησε πολλές φορές στα κέντρα «Αυλαία» και «Μίθριο» στην Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα. Τα δύο τελευταία χρόνια τραγουδούσε στο Ποντιακό κέντρο «Λεμόνα» στις Αχαρνές Αττικής. Ηχογράφησε 19 δίσκους από τους οποίους οι 12 προσωπικοί και οι 7 συλλογικοί. Συμμετείχε σε δύο ταινίες και συνεργάστηκε σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις.
Παντρεύτηκε το 1982 την Αναστασία Παυλίδου και απέκτησαν δυο γιους, τον Λεωνίδα το 1983 που είναι σήμερα εκπαιδευτικός, και τον Στάθη το 1987, που τον ακολούθησε με επιτυχία στο τραγούδι.
Ήταν 17 Σεπτεμβρίου του 2003, ημέρα Τετάρτη και ώρα 0:25 τα ξημερώματα και ο σπουδαίος τραγουδιστής Θεόδωρος Παυλίδης τραυματίστηκε θανάσιμα, 17 χιλιόμετρα έξω από τις Σέρρες, επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη.
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός: Ο τραγουδιστής του καημού, της αγάπης, της εθνικής μνήμης, το «ελεύθερο ακριτοπαίδ των Αμαζώνων γέννα», ένας από τους πιο γνωστούς κι εκφραστικούς τραγουδιστές του Ποντιακού Ελληνισμού άφησε σαν πουλάκι την πνοή του και αποδήμησε μακριά, χωρίς να προειδοποιήσει κανέναν, όπως και θα έκανε το κάθε «νυχτοπούλ»...
