Ο εκπαιδευτικός Νίκος Κωνσταντινίδης, μιλώντας στη διάρκεια του 8ου Παγκόσμιου Συνεδρίου του Ποντιακού Ελληνισμού, της ΔΙΣΥΠΕ, αναφέρθηκε στον Αριστοτέλη για εξηγήσει όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον ποντιακό χώρο.
Στην ομιλία του ο Νίκος Κωνσταντινίδης είπε: ««Από τα σωστά πολιτεύματα καλύτερο είναι εκείνο που διοικείται από τους καλύτερους» λέει ο Αριστοτέλης. Δύναμη κάθε πολιτικού, έτσι και πολιτισμικού σχήματος είναι τα μέλη του, και κυρίως αυτά που ξεχωρίζουν σε παιδεία, δημιουργία και ήθος.
Μικρή σημασία έχει αν το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. θα αποτελείται από 18, 21 ή 31 μέλη. Το σημαντικότερο είναι η ηθική και πνευματική τους συγκρότηση. Ποιες οι περγαμηνές τους, ποια η προσφορά και ποια η δράση τους. ‘’Εις εμοί μύριοι, εάν άριστος η, οι δε ανάριθμοι ουδείς ’’ λέει ο Ηράκλειτος.
Αν και έγιναν δύο καταστατικές συνελεύσεις ενόψει του 8ου παγκόσμιου συνεδρίου, η μόνη που πήρε μέρος σ’ αυτές ήταν η ΠΟΕ. Οι Ομοσπονδίες του εξωτερικού δεν παρευρέθηκαν σε καμία. Αντ’ αυτού, σε επιστολή τους που υπογράφουν από κοινού, οι πρόεδροι των Ομοσπονδιών, Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας, από τις 31 του Μάη, προτείνουν τη δημιουργία 5 περιφερειών κι ένα 18μελές ΔΣ, στο οποίο θα εκπροσωπείται η ΠΟΕ από 6 μέλη και από 12 οι περιφέρειες του εξωτερικού. Ακολούθησε μετά και δεύτερη επιστολή με την οποία ζήτησαν την εξάμηνη αναβολή του συνεδρίου.
Η διοικητική στελέχωση ενός οργάνου, φίλοι μου, έχει σχέση με τους στόχους που αυτό θέτει κι όχι με τη διαμόρφωση των όποιων αριθμητικών συσχετισμών εντός αυτού.
Γίνομαι πιο σαφής. Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι το σημαντικότερο ζήτημα με το οποίο ασχολείται η ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε.
Επομένως, η στελέχωση της καλό είναι να γίνεται από άτομα ανάλογης βαρύτητας, ορισμένα από τα οποία να επιλέγονται αριστίνδην για την αποδοτικότερη στελέχωσή της. Ο Καλπούζος με το βιβλίο του «Σέρρα» έκανε γνωστότερο τον Πόντο από ότι πολλοί τιτλούχοι Πόντιοι.
Εξάλλου, το ζήτημα της γενοκτονίας, ως θέμα ιστορικό καλύτερα το γνωρίζουν οι ιστορικοί, ως θέμα νομικό καλύτερα το υποστηρίζουν οι νομικοί και ως θέμα πολιτικό οι πολιτικοί και οι πρώην διπλωμάτες. «Ο καθείς και τα όπλα του» λέει ο Ελύτης.
Ένα ξεχωριστό παράδειγμα για μίμηση αποτελεί η Εύξεινος Λέσχη Στοκχόλμης, που σε συνεργασία με τις κοινότητες των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων πέτυχαν την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών, από το τουρκικό κράτος, τον Μάρτη του 2010.
Η Εύξεινος Λέσχη Στοκχόλμης κατάφερε δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, δίχως συνεντεύξεις και νουθεσίες αυτό που δεν πέτυχαν όλες μαζί οι Ομοσπονδίες του εξωτερικού. Έπεισε το σουηδικό κοινοβούλιο με ντοκουμέντα κι αυτό αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Ωστόσο, η ένταξη της γενοκτονίας στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής είναι ένα ζήτημα εκ των ων ουκ άνευ, όπως τόνισα σε ομιλία μου στο Κιλκίς, ήδη τον Μάη του 2011.
Το να απουσιάζουν σήμερα από το Συνέδριο οι Ομοσπονδίες του εξωτερικού σαφώς και είναι ένα ενωτικό πλήγμα. Όπως πλήγμα ήταν και η αποχώρηση των 8 από την ΠΟΕ.
Όποιος όμως μιλά για ένωση, οφείλει να μιλά με λέξεις ενωτικές και να μην υιοθετεί διχαστικές συμπεριφορές. Και να δέχεται επίσης τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει δημοκρατία.
Πώς αλλιώς θα λειτουργούσε η Δικαιοσύνη, αν σε μια πενταμελή έδρα δικαστηρίου οι δικαστές που μειοψηφούσαν, αποχωρούσαν; Πώς θα λειτουργούσε το κοινοβούλιο, αν η αντιπολίτευση τα παρατούσε, επειδή διαφωνούσε;
Είναι λυπηρό που απουσιάζουν σήμερα, οι Ομοσπονδίες του εξωτερικού για να καταθέσουν τις απόψεις τους. Δεν είναι όμως και φαινόμενο μοναδικό. Για πέστε μου αλήθεια, θυμάστε καμία εποχή που οι Έλληνες να ήταν απόλυτα ενωμένοι;
Να μιλήσω για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο; Να θυμηθώ την επανάσταση του 1821 ή την Κατοχή πιο μετά; Πότε ήμασταν ενωμένοι; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα. Όσο πιο μικρό είναι το «είναι» του ανθρώπου τόσο πιο μεγάλο μπορεί να γίνει το «θεαθήναι» του, ιδίως όταν συντρέχουν κι άλλοι λόγοι.
Η κοινή καταγωγή δεν αρκεί από μόνη της να φέρει την ένωση. Όπου υπάρχει αρχομανία και υπερτροφικός εγωισμός, όπου οι ατομικές απόψεις μπαίνουν πάνω από τις συλλογικές, εκεί ένωση δεν υπάρχει.
Καμιά κοινή καταγωγή δεν εξομοιώνει ανθρώπους με διαφορετική πορεία στη ζωή. Ακόμη, και οι τρύπες σ’ έναν ζουρνά, έχουν τη θέση τους, για να παραχθεί καλός ήχος.
Αναφορικά με την επέτειο μνήμης των 100 χρόνων από τον εκπατρισμό των προγόνων μας από τις πατρογονικές τους εστίες, εμείς στο Χωρύγι του Κιλκίς, εδώ και πέντε χρόνια δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό. Η ιστορία του προσφυγικού μας χωριού έχει γραφεί κι εκδοθεί σε βιβλίο.
Έτσι αγαπάμε εμείς τον Πόντο: Με την καρδιά μας, με την ψυχή μας και με το πνεύμα μας. Δρούμε και σκεφτόμαστε σωστά γιατί σκεφτόμαστε ελεύθερα.
Γιατί σεβόμαστε αυτούς, που πριν από εμάς, κράτησαν ζωντανό το ποντιακό κίνημα και το έφεραν ως εδώ. Αυτούς που έγιναν πνοή και αύρα για να σαλπάρει η δική μας Αργώ.
Στο σημείο αυτό, θεωρώ χρέος μου να ευχαριστήσω τον πρόεδρό μας, καθηγητή καρδιολογίας και πρώην πρόεδρο Καρδιολογικής Εταιρείας Ελλάδας, Γιώργο Παρχαρίδη, που αφιέρωσε όλη τη ζωή του στην Ποντιακή ιδέα.
Με τους καθ’ έξιν επικριτές του ποντιακού χώρου δεν θα ασχοληθώ. Ούτε με εκείνους που δεν μπορούν να επιβληθούν στον εγωισμό τους. Θα τους θυμίσω μόνο τη λαϊκή, ποντιακή σοφία, που λέει: «Μίαν ώβασον κι επεκεί κακάντσον».
