Τη μνήμη της αείμνηστης Άννας Θεοφυλάκτου τίμησε το Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη στη μεγάλη Κυρία της Θεσσαλονίκης και του Ποντιακού Ελληνισμού που έφυγε από τη ζωή, αλλά το έργο που άφησε είναι παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Η εκδήλωση Μνήμης Άννας Θεοφυλάκτου, πραγματοποιήθηκε στις 18.30 το βράδυ της Τετάρτης 11 Δεκεμβρίου 2024, σε μία εκδήλωση που διοργάνωσε το Κέντρο Ιστορίας και ο Δήμος Θεσσαλονίκης.
Τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση καλωσόρισε εκ μέρους του Κέντρου Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης ο Θεοδόσης Τσιρώνης, ενώ κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, Επίκουρος Καθηγητής της Έδρας Ποντιακών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και η Δρ. Μαρία Τατάγια, Νομικός.
Στην αρχή της εκδήλωσης τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της Άννας Θεοφυλάκτου, ενώ ακολούθησαν οι ομιλίες των εισηγητών.
Ο Κυριάκος Χατζηκυριακίδης
Στην ομιλία του ο Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, Επίκουρος Καθηγητής της Έδρας Ποντιακών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αφού έκανε μια αναλυτική ιστορική περιγραφή της δράσης της μεταξύ άλλων ανέφερε.
Η Άννα Θεοφυλάκτου δεν απαίτησε την υστεροφημία της, την κέρδισε με το να είναι απλά ο εαυτός της. Μολονότι «έφυγε», εξακολουθεί να υπάρχει μέσα από το έργο της. Δεν μόχθησε μόνο για την τύχη της «Μέριμνας» για όσο την υπηρέτησε τόσο μέσα από τα συμβούλιά της όσο και αργότερα μέχρι το τέλος της ζωής της με την ίδια ζέση και δύναμη. «Δημιούργησε» και την επόμενη γενιά των άξιων στελεχών της «Μέριμνας», με πρώτη την θυγατέρα της Ιφιγένεια.
Ενέπνευσε εκατοντάδες ανθρώπους με τις προσωπικές και συλλογικές προσπάθειές της, γνωρίζοντας με τη σοφία των 100 χρόνων ζωής, ότι ο αγώνας διάσωσης και ανάδειξης της ιστορικής μνήμης, είναι στην ουσία μια σκυταλοδρομία, η σκυτάλη αλλάζει χέρια, πρέπει να αλλάζει χέρια, δεν είναι ένας αγώνας ατομικός ή μόνο ατομικός, είναι ένας αγώνας (κυρίως) ομαδικός, με την έννοια ότι ο καθένας μας, γνωρίζοντας τα όριά του, ταυτόχρονα οφείλει να επιζητά τη βοήθεια και τη συνεργασία ειδικά των νέων που με την ορμή τους θα συνεχίσουν.
Η Άννα Θεοφυλάκτου έζησε μια γεμάτη ζωή, τιμήθηκε εν ζωή, “έφυγε” πλήρης. Ας θεωρηθεί η αποψινή ομιλία μου μια προσωπική δημόσια απότιση της οφειλόμενης τιμής και ευγνωμοσύνης στη μεγάλη κυρία του Ποντιακού Ελληνισμού. Αιωνία η μνήμη της.
Η Μαρία Τατάγια
Στην ομιλία της η Δρ. Μαρία Τατάγια, Νομικός μεταξύ άλλων επισήμανε.
Η Άννα Θεοφυλάκτου είναι άνθρωπος του Κέντρου Ιστορίας. Δεν χρησιμοποιούμε τυχαία τον ενεστώτα χρόνο, διότι είναι πάντα παρούσα με το πνεύμα της, τον αγώνα της για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, την εμπιστοσύνη και την αγάπη της για το Κέντρο Ιστορίας, η οποία εκφράστηκε γενναιόδωρα με τη δωρεά μέρους του Αρχείου της.
Τη θυμόμαστε να μας επισκέπτεται συχνά, τη βλέπουμε να ανεβαίνει τις σκάλες, δεν έπαιρνε ποτέ το ανσασέρ, να μας αγκαλιάζει με το χαμόγελο και την εκτίμησή της και να μας περιποιείται στο σαλόνι του σπιτιού της με ζεστό τσάι και σοκολατάκια.
Ένα αρχείο είναι πάντα και ένας θησαυρός για τον φορέα που το κατέχει, θησαυρός και πρώτη ύλη για τη διερεύνηση άγνωστων πλευρών της ιστορίας.
Τεκμήρια που φύλαγε κρατώντας τα κλειδιά η μούσα Κλειώ, η κόρη της μνημοσύνης κατά την ελληνική μυθολογία, με άλλα λόγια αποδείξεις για την πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων, των έργων και των ημερών του, δείχνοντας ότι αυτή η έγκαιρη αφύπνιση του ανθρωπίνου γένους για την επιτακτική ανάγκη διάσωσης των τεκμηρίων, δημιούργησε τον πολιτισμό και την εξέλιξη.
Μπορούμε να φανταστούμε τί μπορεί να συμβεί στην ανθρωπότητα αν καταστραφούν όλα ή μέρος αυτών των τεκμηρίων και μηδενιστεί η μνήμη, έστω εν σχέσει με ορισμένες πτυχές της ιστορίας. Και μόνο με αυτή τη σκέψη και αυτό το ερώτημα είναι δυνατόν να αξιολογήσουμε το έργο της Άννας Θεοφυλάκτου ως ανεκτίμητο και μοναδικό.
