Τον αποχαιρετισμό του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, ανέλαβε η Θεοδώρα (Δώρα) Ιωαννίδου, εκ μέρους του Κέντρου Ποντιακών Μελετών, κατά τη διάρκεια του αποχαιρετισμού του από τους φίλους του στην Αθήνα το πρωί της Παρασκευής 29 Μαρτίου 2024, όπου η σορός του είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.

Στον αποχαιρετιστήριο λόγο της η Θεοδώρα (Δώρα) Ιωαννίδου, ανέφερε.

Εκ μέρους του ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ και του προέδρου κ. Κ. Φωτιάδη ανέλαβα να αποχαιρετήσω τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, φίλο, συμπαραστάτη και εκλεκτό πατριώτη.

Στα λίγα λεπτά που θα μιλήσω θα εστιάσω σε τρεις μόνο από τις πολλές παραμέτρους της ζωής του.

Αρχίζω για τη σχέση του με την εξουσία. Άλλοι γύρω του την επεδίωξαν μανιωδώς, άλλοι την αποδέχθηκαν με ευχαρίστηση. Ο Μιχάλης, παρότι ζούσε δίπλα σε όλους αυτούς και παρά τις αντιδικτατορικές περγαμηνές του, απλώς την περιφρόνησε. Δεν εξαργύρωσε αγώνες. Δεν χρειάστηκε καν να δεθεί σε κατάρτι για να μην παρασυρθεί από το τραγούδι των σειρήνων της.

Συνεχίζω για τη συμβολή του στην υπόθεση της ποντιακής γενοκτονίας. Στον Μιχάλη χρωστάμε πως μετά από 70 χρόνια κρατικής αλαλίας, αναγνωρίστηκε από τη Βουλή το 1994. Οι Πόντιοι πάψαμε να είμαστε οι παρόντες που απουσιάζαμε και τα δεινά μας, που ήταν επτασφράγιστο μυστικό, ήρθαν επιτέλους στο φως. Πέραν αυτού, σε κάθε ομιλία του όπως και στα βιβλία του κατήγγειλε απερίφραστα τον ρόλο του προβοκάτορα της ανατολικής Μεσογείου που έχει η Τουρκία. Θα ήταν πολύ αποτελεσματικότερη η εξωτερική μας πολιτική, αν λαμβάνονταν υπόψη οι θέσεις του για τις ελληνοτουρκικές αντιπαραθέσεις. Με πρώτη από όλες τη ματαιότητα μιας φιλίας βασισμένης σε συμμαχικές επιταγές.

Φτάνουμε τέλος στη σχέση του Μιχάλη με την πατρίδα. Την πατρίδα άλλοι την υπηρέτησαν, άλλοι την καπηλεύτηκαν, άλλοι την ξεπούλησαν και άλλοι την στραγγάλισαν περιορίζοντας την στο αθηναϊκό κέντρο. Αυτός, όχι μόνο νοιάστηκε για την περιφέρεια, αλλά και άπλωσε την Ελλάδα από τον Πόντο και τον Καύκασο ως την Κάτω Ιταλία, από τη Βόρεια Ήπειρο και τα Βαλκάνια ως την Κύπρο και ως την κάθε μια από τις κοινότητες του εξωτερικού. Σε ένα κόσμο που βάλλεται από την οικουμενιστική λαίλαπα, αγωνίστηκε για μια Ελλάδα οικουμενική.

Η ζωή όμως έχει και ηθικό νόημα. Ο καθένας από μας κρίνεται, όχι από το αν αξιοποιήθηκαν οι πολιτικές του παρακαταθήκες, αλλά από το αν υπήρξε αυθεντικός, ακέραιος και έντιμος όπως ο Μιχάλης.

Καλέ μου φίλε, είμαι σίγουρη ότι ήδη έχεις επισκεφθεί από εκεί ψηλά την ιδιαίτερη πατρίδα σου, τη Σάντα.

Καλή αντάμωση στον κόσμο της αλήθειας.