(Όσα ακολουθούν, είναι προσωπικές απόψεις εμού του υπογράφοντος, δεν εκφράζουν και ούτε απηχούν απόψεις του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευξείνου Λέσχης Θεσσσαλονίκης, του οποίου είμαι Πρόεδρος)
Λέγεται ότι στην Ακαδημία του Πλάτωνα απαγορεύοταν το γέλιο, και ότι οι φιλόσοφοι Αναξαγόρας, Αριστόξενος και Ηράκλειτος ουδέποτε στη ζωή τους γέλασαν... Και μάλιστα ο Ηράκλειτος έκλαιγε συνεχώς για τη ματαιότητα των εγκοσμίων, βλέποντας ότι «τα πάντα ρει» (θεμέλιο της σύγχρονης διαλεκτικής), γιαυτό και του κόλησαν το παρατσούκλι «ο αεί κλαίων», ο κλαψιάρης. Όλοι αυτοί, αν ζούσαν σήμερα, θα τους περνούσε γρήγορα αυτή η λόξα, διότι θα έβλεπαν την κατάσταση στον δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο «οργανωμένο» ποντιακό χώρο και ακόμα και αυτοί θα είχαν λυθεί στα γέλια, πριν λιώσουν στο κλάμα!...
Διότι είναι γελοίο το να «υπάρχει» ένα ανύπαρκτο ΠΑΣΠΕ, Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού, ένα φάντασμα το οποίο δεν το γνωρίζει κανείς πλήν των όσων φαντασιόπληκτων το συγκροτούν. Τελευταία «εμφάνιση» του ΠΑΣΠΕ ήταν η επιστολή του προς τον Ερντογάν με την οποία ζητούσε συνάντηση μαζί του, επ’ ευκαιρία της επίσκεψής του στην Ελλάδα. Ως γνωστόν η επίσκεψη αυτή υπήρξε ολιγόωρη, προφασιζόμενος την έλλειψη χρόνου, να αποφύγει την συνάντηση (εδώ κλαυσίγελος).
Όσο για τη ΔΙΣΥΠΕ, την αντίπαλη Διεθνή Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων, αυτή η ιστορία είναι τόσο αληθινή όσο και η χιονάτη και οι εφτά νάνοι...
Σκληρά λόγια, αλλά ως Μακεδόνας που είμαι, με την επιβαρυντική, μάλιστα, περίπτωση του Πόντιου, ισχύει και για μένα ό,τι είπε ο βασιλιάς Φίλιππος για τους συμπατριώτες του: «Σκαιούς, έφη είναι φύσει και αγροίκους τους Μακεδόνας, και την σκάφην, σκάφην λέγοντας», οι Μακεδόνες, είπε, είναι από τη φύση τους τραχείς και βάναυσοι, αγροίκοι, δεν έχουν τρόπους και ό,τι έχουν να πουν το λένε ωμά, χωρίς αβρολογίες, λένε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη. Έτσι κι εγώ...
Αυτά για τον τριτοβάθμιο «οργανωμένο» ποντιακό χώρο. Είμαστε για κλάματα, επειδή είμαστε για γέλια. Και δεν έχουμε καν συναίσθηση της κατάστασής μας - αυτή είναι η τραγωδία μας.
Όσον αφορά την δευτεροβάθμια οργάνωση του ποντιακού χώρου, εδώ έχουμε την ΠΟΕ, Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και την ΠΟΠΣ, Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων. Έγραψα και σε προηγούμενο φύλλο του φιλόξενου ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ότι αυτή και μόνη η ύπαρξη δύο Ομοσπονδιών παραλύει την αποτελεσματική υποστήριξη κάθε σοβαρού ποντιακού θέματος. Εγώ θα ρωτήσω το εξής: Στα δυσαλγή 100χρονα της Μικρασιατικής Καταστροφής, έχετε δει κάποια επίσημη προβολή της ποντιακής πλευράς αυτής της εθνικής συμφοράς, δηλαδή την Καταστροφή του Πόντου; Εγώ δεν είδα. Αλλά τι ψάχνουμε... Εδώ, το κράτος ήταν απόν από την ίδια την επέτειο των 100 χρόνων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το 2019... Και μη γελιέστε, οι δηλώσεις και οι υποσχέσεις των εκάστοτε κυβερνόντων επί του θέματος της διεθνής Αναγνώρισης, γίνονται σαν αγγαρία, έτσι, για να βγουν από την υποχρέωση... και στο φινάλε μηδέν. Εδώ, απαγορεύει η Τουρκία την είσοδο σ’ αυτήν σημαινόντων Πόντιων παραγόντων, απέλασε προ ολίγων ετών τον ίδιο τον Πρόεδρο της ΠΟΕ και παλαιότερα τον τότε Πρόεδρο της ΠΟΠΣ. Είδατε κάποιο σχετικό προβληματισμό και ενασχόληση της ελληνικής διπλωματίας; Υπάρχει στον ορίζοντα κάτι που να προοιονίζεται την άρση αυτού του παρόλογου μέτρου, που συνιστά σύγχρονη έκφανση του Ξερριζωμού μας; Τίποτα, - ένα τίποτα αδιάφορο για τους πολλούς αλλά οδυνηρά αισθητό από όσους έχουν την ατυχία να αιμορραγεί ακόμη μέσα τους το πολιτιστικό τραύμα από τη Γενοκτονία και τον Ξερριζωμό...
Ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Ας είμαστε ειλικρινείς: Εμείς φταίμε! Διότι ως τραντέλληνες που είμαστε, παρουσιάζουμε, δυστυχώς, σε εκθετικό βαθμό, τριάντα φορές περισσότερο, το κυριότερο ελάττωμα των Ελλήνων: Τη διχόνοια, που εκπορεύεται όχι από διαφορετική εκτίμηση των πραγμάτων αλλά από υποτίμηση των προσώπων: Ατός πα ποίος εν...
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να εγκαταλειφθούν τα τριτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχήματα και ο ρόλος τους να αναληφθεί από μερικά μεγάλα σωματεία, όπως, ας πούμε, η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, οι Αργοναύτες - Κομνηνοί (που ήδη από χρόνια αποχώρησαν από την ΠΟΕ) και φυσικά η Παναγία Σουμελά, οψέποτε αποκατασταθεί σε αυτήν το πάλαι ποτέ δημοκρατικό καθεστώς διοίκησης, που διεστράφη σε οικογενειοκρατία Τανιμανίδη, εδώ και 60 και βάλε χρόνια. Όμως μια τέτοια λύση θα είναι ταφόπλακα στη διεκδίκηση σοβαρών αιτημάτων του Ποντιακού κόσμου, αυτό πιστεύω. Και άλλωστε η ίδια η ζωή δίνει την απάντηση σε αυτήν την άποψη: Διότι όταν ιδρύθηκαν οι Ομοσπονδίες υπήρχαν τα μεγάλα σωματεία, υπήρχαν και τα προβλήματα και ήταν η αδυναμία λύσης των προβλημάτων από τα μεγάλα σωματεία ο λόγος ίδρυσης των Ομοσπονδιών. Παράδειγμα: Η νομοθεσία για τα ανταλλάξιμα πρόβλεπε τη χρηματοδότηση ίδρυσης και Ποντιακού Μουσείου από την ανταλλάξιμη περιουσία. Είδε κανείς Ποντιακό Μουσείο; Πού ήταν τότε τα μεγάλα σωματεία; Άλλο παράδειγμα: Η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης είχε στη δεκαετία του ΄50 ένα ανυπολόγιστης σημερινής αξίας οικόπεδο, τρία στρέμματα στην Καλαμαριά, για παιδικό σταθμό, που όμως αναγκάστηκε να το παραχωρήσει στο κράτος, λόγω αδυναμίας λειτουργίας του. Αυτά είναι χοντρά παραδείγματα που δείχνουν ότι όσο μεγάλα κι αν είναι οποιαδήποτε σωματεία, θα αδυνατούν να προωθήσουν λύσεις για τα σοβαρά ποντιακά θέματα. Θα πω ένα ακόμη παράδειγμα της αδυναμίας μας: Με τον Ξερριζωμό μας αφήσαμε πίσω τους ομογενείς μας Πόντιους μουσουλμάνους, που λόγω θρησκεύματος εξαιρέθηκαν από την Ανταλλαγή. Και ρωτώ, ξέρετε κάποιο μεγάλο σωματείο που να κίνησε θέμα αποκαταστάσεως των πολιτιστικών δεσμών ανάμεσα σε εμάς και εκείνους; Το ερώτημα είναι ρητορικό... Μόνο κάποιοι ονειροπαρμένοι πηγαίνουν κοντά σ’ εκείνους και γυρίζουν με την ψυχή τους πληγωμένη από τη συναίσθηση της κοινής καταγωγής και τον Ιστορικό Χωρισμό... Τίποτε όμως δεν υπάρχει οργανωμένο σε μαζική ανθρώπινη και ειρηνική βάση.
Πιστεύω ότι πρέπει πάση θυσία, και κυρίως με θυσία κάθε μορφής ιδοτέλειας, πρέπει να ξαναδούμε τη μεγάλη υπόθεση της ενιαίας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας οργάνωσης του ποντιακού χώρου. Και θα πω κάτι «μακεδονικά», σκαιά και άγαρπα κατά τον βασιλιά Φίλιππο: Όσοι παλιώσαμε (φυσικά και εγώ ο παμπάλαιος) είτε ηλικιακά είτε με μακροχρόνια παρουσία στα διοικητικά συμβούλια, πρέπει να φύγουμε οριστικά από τη διοίκηση των ποντιακών πραγμάτων. Πρέπει ν’ αδειάσουμε τη γωνιά, πριν σκαρτέψουμε και χαντακώσουμε ανήκεστα με τα γεροντικά πείσματά μας τον οργανωμένο χώρο. Ό,τι είχαμε να προσφέρουμε το προσφέραμε. Πρέπει να φύγουμε το γρηγορότερο (εγώ, Πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, αποστρατευθείς εθελουσίως από τα ποντιακά το 2017 και... ανακληθείς στην ενέργεια το 2023 από μια ομάδα λαμπρών νέων, για να διαθέσω την πείρα μου, είμαι πρόθυμος να προπορευτώ στη φυγή, όπως άλλωστε εξηγήθηκα από νωρίς στα υπόλοιπα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου...), να φύγουμε λέω, φορτωμένοι και τις όποιες αμαρτίες μας. Πρέπει να πάρουν εξολοκλήρου οι νέοι στα χέρια τους την υπόθεση που λέγεται οργανωμένος ποντιακός χώρος, ιδίως δεύτερης και τρίτης κλίμακας, πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες..., να διαβουλευτούν μεταξύ τους, να βρούνε δικό τους τρόπο για την περιπόθητη ενότητα, κάνοντας πέρα όλους εμάς τους παλιούς. Εμείς να είμαστε στην εφεδρεία, πρόθυμοι όμως για την πρώτη γραμμή, αν χρειαστεί! Αν η επιτακτική ανάγκη της Ποντιακής ενότητας δεν κάμψει το φοβερό ελληνικό ελάττωμα της διχόνοιας, θα αποδείξουμε ότι εμείς οι Πόντιοι παραείμαστε έλληνες, ότι είμαστε τραντέλληνες, δυστυχώς...
Το άρθρο του Γιάννη Αποστολίδη, δημοσιεύθηκε στην μηνιαία εφημερίδα ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ, Αριθμός Φύλλου 319, Φεβρουάριος (Κούντουρον) 2024.
